نالم چو رعد بی او در سر و در علن

بی او زیم چنانکه ابی سرخ گل گیا

بی او بوم چنانکه ابی پاک جان بدن

گریم چو ابر بی او در شام و در سحر

بی او دل از خروشم تفتیده چون تنور

بی او رخ از خراشم آژیده چون سفن

بی او ز غم گزیر ندارم به هیچ مکر