فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

بی او ز غم گزیر ندارم به هیچ مکر

بی او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن

جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان

گر گویدم ملک که بود راهزن به راه

گویم برهنه باک ندارد ز راهزن

ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان