گر گویدم ملک که بود راهزن به راه

بی او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن

جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان

فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

گویم برهنه باک ندارد ز راهزن

ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان

گویم که پای راهسپر بس مرا چمن