با شعاع خود ز بام قصرت آویزد رسن

روی تو مهریست رخشان کش زمین آمد سپهر

رای تو شمعیست تابان کش جهان آمد لگن

همچو معماری مهندس هر سحرگه آفتاب

پیش تیغت چون بود یکسان چه آهن چه حریر

لاجرم بر پیکر خصمت چه خفتان چه کفن

بر هلاکت مرگ قادر نیست لیک از فرط جود