اینچنین بودست تا بودست میران را سنن

نی بود ننگ سلیمان گر سخن گوید به مور

یا چه از سیمرغ کاهد گر نشیند با زغن

مدح او چون درپذیرفتی عطایی لازمست

رفتگان را نام نیکو زنده دارد ورنه هست

سالیان تا از جهان رفتست سیف ذوالیزن

تا به کی قاآنیا زین عجزکردن شرم دار