رفتگان را نام نیکو زنده دارد ورنه هست

یا چه از سیمرغ کاهد گر نشیند با زغن

مدح او چون درپذیرفتی عطایی لازمست

اینچنین بودست تا بودست میران را سنن

سالیان تا از جهان رفتست سیف ذوالیزن

تا به کی قاآنیا زین عجزکردن شرم دار

عجز در نزد کریمان نیک دورست از فطن