ماند به گرز تو بخت تو از سمن

از حرص جود تو دندان برآورد

اول نفس که طفل لب شوید از لبن

ماند به خصم تو تیغ تو از هزال

روزی که از غبار گردد زمانه تار

چون ملک زنگبار چون رای اهرمن

در دیده گوان مژگان زند خدنگ