اگر دل همه ماند بدین دلی که مراست

به خط مهر بتان هیچ می نهد گردن

ز زلف لاله رخان هیچ می چرد سنبل

ز روی سروقدان هیچ می چند سوسن

که دیدن رخ خوبانشان بود دیدن

عبث عبث دل مسکین خود نیازارم

به جرم آنکه به کوی بتان کند مسکن