پس در درج دهان گشود و بیان کرد

منطقم از نطق عاری است چو سوسن

گفت منش می ستایم از در یاری

رو که تو مردی سفیه هستی و کودن

مطلع خورشید ساری از دل روشن

کای دل و دستت فنای قلزم و معدن

ای سر کان را به باد داده ز ایمن