مرگ ز باست خزد به مخزن قارون

بادکشی زیر ران که هی هی توسن

آن چو نهنگی که بحر دستش ماوا

وین چه سپهری که سطح خاکش مامن

خصم ز بیمت چمد به دخمه قارن

چرخ نیایش کنان که رو سوی من کرد

بخت ملک خیره به ابروی پر آژن