کت شعاع مهر از نزدیکی آید تیغ زن

خود تو لرزی در زمستان زانکه دوری ز آفتاب

ورنه او دایم به یک حالت بود پرتوفکن

ور به تابستان ز گرما تب کنی این هم ز تست

شاه سر تا پا بهشتست و چو دوریم از بهشت

آنچنان دانیم کاندر وی بود رنج و محن

ور نه گر چون خواجه ما را چشم معنی بین بدی