ور نه گر چون خواجه ما را چشم معنی بین بدی

کت شعاع مهر از نزدیکی آید تیغ زن

شاه سر تا پا بهشتست و چو دوریم از بهشت

آنچنان دانیم کاندر وی بود رنج و محن

جنتی آسوده می دیدیم بی کرب و حزن

شه سپهرس وکدورت ره نیابد بر سپهر

گرچه دامانش کدر بینی گه از گرد دمن