آنچنان دانیم کاندر وی بود رنج و محن

ور به تابستان ز گرما تب کنی این هم ز تست

کت شعاع مهر از نزدیکی آید تیغ زن

شاه سر تا پا بهشتست و چو دوریم از بهشت

ور نه گر چون خواجه ما را چشم معنی بین بدی

جنتی آسوده می دیدیم بی کرب و حزن

شه سپهرس وکدورت ره نیابد بر سپهر