که دیده چشمه شیرین میان خرمن آتش

شدم از عشق او رسوا به هر وادی و هر برزن

دلم زان سینه سیمین بود چون آذر برزین

رخم از اشک گلناری به لعل ناب شنعت زن

که دیده لعل رمانی ز مروارید آبستن

بدان سان کاندهان نوش در آن روی چون سوری

چنان کان رشته دندان بدان لعل چو بهرامن