به عجز یکسره برداشتند مصحف و تیغ

ز جرم و زلت ما بگذرد خدیو زمن

زگفت او همه را چهره برشکفت چوگل

به آفرینش زبانها گشاده چون سوسن

ز سر فکنده کله برکتف نهاده رسن

دمان شدند و امان خواستند و شاه جهان

رس گشود و ضمان گشتشان ز خلق حسن