به آفرینش زبانها گشاده چون سوسن

چو عجز و ذلت ما دید و رنج و علت ما

ز جرم و زلت ما بگذرد خدیو زمن

زگفت او همه را چهره برشکفت چوگل

به عجز یکسره برداشتند مصحف و تیغ

ز سر فکنده کله برکتف نهاده رسن

دمان شدند و امان خواستند و شاه جهان