چو عجز و ذلت ما دید و رنج و علت ما

نه شاخ گل که به هر ساله بر دمد ز چمن

کنون علاج همینست و بس که برگیریم

به دست مصحف و تیغ افکنیم بر گردن

ز جرم و زلت ما بگذرد خدیو زمن

زگفت او همه را چهره برشکفت چوگل

به آفرینش زبانها گشاده چون سوسن