نه شاخ گل که به هر ساله بر دمد ز چمن

چه گفت گفت چه جوشیم در هلاکت جان

چه گفت گفت چه کوشیم در فلاکت تن

گیاه نیست روان کش برند و روید باز

کنون علاج همینست و بس که برگیریم

به دست مصحف و تیغ افکنیم بر گردن

چو عجز و ذلت ما دید و رنج و علت ما