کنون علاج همینست و بس که برگیریم

چه گفت گفت چه کوشیم در فلاکت تن

گیاه نیست روان کش برند و روید باز

نه شاخ گل که به هر ساله بر دمد ز چمن

به دست مصحف و تیغ افکنیم بر گردن

چو عجز و ذلت ما دید و رنج و علت ما

ز جرم و زلت ما بگذرد خدیو زمن