ز بس گلوله خمپارهای تنین ون

هم آبت ر حشم بدان فت کای دلیر بکوب

هم آن ز قهر بدین گفت کای سوار بزن

ز بس گروهه زنبوره های تندر غو

هنوز لشکر آن مرز را بشورد دل

هنوز مردم آن بوم را بتوفد تن

گمان من که ز فرسوده استخوان گوان