دمد ز خاک هری تا به روز حشر سمن

هنوز لشکر آن مرز را بشورد دل

هنوز مردم آن بوم را بتوفد تن

گمان من که ز فرسوده استخوان گوان

ازان سپس که ز میدان فرونشست غبار

ز آب دیده آن جاودان دود افکن

ملک پیاده شد و قبه سرادق او