چنان که دود به نیروی آتش ازگلخن

بغاب شیر قدم درمنه به قوت وهم

به آب بحر شناور مکن به دعوی ظن

ز خشم او دل دستور بردمید از جای

بدو سرود که ای تند خشم کند زبان

عبث به خیره میاشوب و برمکوب ذقن

ترا پرستش ما آن زمان پسند افتد