ملک ازین خبرش غم زدود و زهره فزود

همه مصالح پیکار در وی آبستن

سفینگان همه هریک ز خود و خنجر و تیغ

بزرگ کرده شکم چون زنان آبستن

چو لهو باده گسار از نوای زیرافکن

به خویش گفت به عزمست افتخار ملوک

نه همچو بوم به بوم خراب و کاخ کهن