چو لهو باده گسار از نوای زیرافکن

سفینگان همه هریک ز خود و خنجر و تیغ

بزرگ کرده شکم چون زنان آبستن

ملک ازین خبرش غم زدود و زهره فزود

به خویش گفت به عزمست افتخار ملوک

نه همچو بوم به بوم خراب و کاخ کهن

به آب و گل ندهد دل کراست هوش و خرد