نه همچو بوم به بوم خراب و کاخ کهن

ملک ازین خبرش غم زدود و زهره فزود

چو لهو باده گسار از نوای زیرافکن

به خویش گفت به عزمست افتخار ملوک

به آب و گل ندهد دل کراست هوش و خرد

به بوم و بر ننهد سر کراست فهم و فطن

همه ستایش مرد از صفات مرد بود