چو او به تیر بردشست جان آرش و شیون

چه میل ها که کشد آسمان به چشم سلامت

ز نیزه ها که نشیند فرو به چشمه جوشن

چو او به نیزه زند دست روح قارن و مویه

جهان ز سهم جهانسوز تیغ شعله فشانش

به چشم خصم شود تنگتر ز چشمه سوزن