جهان ز سهم جهانسوز تیغ شعله فشانش

ز نیزه ها که نشیند فرو به چشمه جوشن

چو او به نیزه زند دست روح قارن و مویه

چو او به تیر بردشست جان آرش و شیون

به چشم خصم شود تنگتر ز چشمه سوزن