به پیش کاخ جلال تو آسمان کبود

هر آن کسی که به جان مر تو را بود دشمن

اگر ز معجز داود گشتی آهن موم

فسرده جانی او موم را کند آهن

به تیره دودی ماند که خیزد از گلخن

چه کاهد و چه فزاید به قدرت از دو جهان

ز دانه یی دو کم و بیش کی شود خرمن