در خم زلف ندیدم به همین چشم عیان

بینمت عیش کنم چون بروی طیش کنم

که همم گنج روانی و همم رنج روان

تا به فردوس رخ آن خال فسون ساز ترا

باورم نامد این قصه که در باغ بهشت

گشت شیطان به فسون در دهن مار نهان

من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت