من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت

در خم زلف ندیدم به همین چشم عیان

باورم نامد این قصه که در باغ بهشت

گشت شیطان به فسون در دهن مار نهان

اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان

ورنه از چیست که گیسوی تو بی منت سحر

ازکف خلق چو شطان برباید ایمان