اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان

باورم نامد این قصه که در باغ بهشت

گشت شیطان به فسون در دهن مار نهان

من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت

ورنه از چیست که گیسوی تو بی منت سحر

ازکف خلق چو شطان برباید ایمان

تاکی ای موی میان از من مهجور کنار