ازکف خلق چو شطان برباید ایمان

من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت

اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان

ورنه از چیست که گیسوی تو بی منت سحر

تاکی ای موی میان از من مهجور کنار

به کنارم بنشین تا رود انده ز میان

هست در سینه من آنچه تو داری به عذار