ورنه از چیست که گیسوی تو بی منت سحر

گشت شیطان به فسون در دهن مار نهان

من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت

اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان

ازکف خلق چو شطان برباید ایمان

تاکی ای موی میان از من مهجور کنار

به کنارم بنشین تا رود انده ز میان