تاکی ای موی میان از من مهجور کنار

اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان

ورنه از چیست که گیسوی تو بی منت سحر

ازکف خلق چو شطان برباید ایمان

به کنارم بنشین تا رود انده ز میان

هست در سینه من آنچه تو داری به عذار

هست در دیده من آتچه تو داری به دهان