باورم نامد این قصه که در باغ بهشت

که همم گنج روانی و همم رنج روان

تا به فردوس رخ آن خال فسون ساز ترا

در خم زلف ندیدم به همین چشم عیان

گشت شیطان به فسون در دهن مار نهان

من بر آنم که به زلفین تو آرام گرفت

اندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان