گو شاه نسوزد دگرم زآتش هجران

از شوق ملک ترک وطن کرده ام ارنه

دانم که بود حب وطن مایه ایمان

چون آتش شوق ملکم سوخته پیکر

ز اسباب سفر هیچ بجز عزم ندارم

تنها چکند عزم چو نبود سر و سامان

اسبی و غلامی دو مرا هست که آن یک