ز اسباب سفر هیچ بجز عزم ندارم

دانم که بود حب وطن مایه ایمان

چون آتش شوق ملکم سوخته پیکر

گو شاه نسوزد دگرم زآتش هجران

تنها چکند عزم چو نبود سر و سامان

اسبی و غلامی دو مرا هست که آن یک

چشم پی جو می دود این یک ز پی نان