گویی که لبم را نبود فرق ز عمان

قاآنی اگر قافیه تکرار پذیرفت

شک نی که بود عفو ملک مایه غفران

در مدح ملک بسکه ز لب ریزم گوهر

تا آتش آرد ز حجر ضربت آهن

تا گوهر گردد به صدف قطره نیسان

یار تو بود خصم الم یار سلامت