ز بیم هیبت او بازپس رود باران

سحاب رحمت او ژاله را کند گوهر

نسیم رافت او لاله را کند مرجان

به روز باران گر رای او عتاب کند

جهان ستاناکشورگشا شها ملکا

تویی که جاه تو راند گواژه بر کیوان

به وقت طوفان گر لطف تو خطاب کند