جهان ستاناکشورگشا شها ملکا

نسیم رافت او لاله را کند مرجان

به روز باران گر رای او عتاب کند

ز بیم هیبت او بازپس رود باران

تویی که جاه تو راند گواژه بر کیوان

به وقت طوفان گر لطف تو خطاب کند

ز یمن رحمت تو عافیت شود طوفان