یاد تیغ اوکنم دوزخ فشانم از ضمیر

گفت زین پس مرمرا این لنگرست آن بادبان

حقه باز و ساحرم خوانند مردم زانکه من

در مدیح شه کنم هردم گفتیها عیان

نام خشم او برم آتش برآرم از زبان

رعد غرد گر بگویم کوس او هست اینچنین

کوه برد گر بگویم رخش او هست آنچنان