ز حکمت ازلی کردگار هر دو جهان

هرآنکه کین تو ورزد چه بالد از طاعت

هر آنکه مهر تو جوید چه نالد از عصیان

مگر عدوی ترا روز حشر لال کند

وگرنه آتش دوزخ چسان زبانه کشد

گر او به سهو برد نام نامیت به زبان

صفات غیب و شهودی که بود یزدان را