بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوم

دوش چون شد رشته پروین عیان از آسمان

دیده ام پروین فشان شد دامنم پروین نشان

می نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان

برق آهم مشعلی افروخت درگیتی که گشت

از برون جامه راز خاطر مردم عیان