هندویی خورشید رخشان را ستایش می نکرد

ازکثیر عزه ا عزت یافت در ملک جهان

گر نبودی وامق از عذرا که پرسیدی اثر

ور نبودی عروه از عفراکه دانستی نشان

تا نه زاول حیرت حربا فکندش درگمان

شمع از جانبازی پروانه آمد سرفراز

ویس از دل بردن رامین مثل شد در جهان