شمع از جانبازی پروانه آمد سرفراز

ور نبودی عروه از عفراکه دانستی نشان

هندویی خورشید رخشان را ستایش می نکرد

تا نه زاول حیرت حربا فکندش درگمان

ویس از دل بردن رامین مثل شد در جهان

سروکی بالد به بستان گر ننالد فاخته

گل کجا خندد به گلزار ار نزارد زندخوان