شعله آتش جدا نگشته ز آتش

ساغر می را مکن دریغ ز مستان

سردی دی را نظاره کن که به مجمر

همچو یخ افسرده گشته آتش سوزان

طعنه زند از تری به قطره باران

خون به عروق آن چنان فسرده که گویی

شاخ بقم رسته است از رگ شریان