بسکه بر او آرد ریخت ابر ز انبان

خون به عروق آن چنان فسرده که گویی

شاخ بقم رسته است از رگ شریان

توشه صد ساله یافت خاک مطبق

آتش از افسردگی به کوره حداد

طعنه زند بر به پتک و خنده به سندان

کوه پر از برف زیر ابر قوی دست