توشه صد ساله یافت خاک مطبق

طعنه زند از تری به قطره باران

خون به عروق آن چنان فسرده که گویی

شاخ بقم رسته است از رگ شریان

بسکه بر او آرد ریخت ابر ز انبان

آتش از افسردگی به کوره حداد

طعنه زند بر به پتک و خنده به سندان