شرم کن از حق مباش پیرو خذلان

دامن خود به آستین خرقه کنم جمع

تا به می آلوده ام نگردد دامان

گاه سرایم که گر ز من نکنی شرم

گاه درو خیره خیره بینم و گویم

رو تو با این گنه نیابی غفران

این سخنم بر زبان و لیک وجودم