شرم ز ریش سفید دارد یزدان

چند کنی ریشخند آنکه گذشتست

سبلتش از گوش و موی ریش ز پستان

مر نشنیدستی ای نگار سیه موی

ای بت کافور روی مشکین طره

کت بالا تیرست و شکل ابرو کیوان

تیرم کیوان شدست و مشکم کافور